Hoe het allemaal begon

 

Negen jaar geleden leerde ik de liefde van mijn leven kennen.

Ik ontmoeten hem in een grote discotheek.

Al snel waren we onafscheidelijk.

Twee jaar later werd ons allereerste liefdesbaby'tje geboren. Een dochtertje.

We woonden toen in een cosy appartement op de 2e verdieping.

Traplopen met bagage was topsport, Ons meisje leerde er al snel traplopen.

In de twee jaren na haar geboorte werd het verlangen naar een broertje of zusje voor ons lieve meisje groter en groter.

We verhuisden naar België naar een mooi groot huis waar we ons gezin konden laten groeien.

In dat jaar werd dan ons tweede kindje, haar kleine broertje geboren.

We waren dolgelukkig.

 

Het leven in een ander land was erg wennen, de afstand van familie, de taal, maar ook een soort isolatie omdat we niemand kenden.

Vaak was het zoeken als ik ergens naar toe moest. Het leek wel of ik op vakantie was in een ver land. Geen herkenningspunten.

Google maps was mijn grote vriend.

Ik wisselde al snel van baan, omdat de afstand van werk en woonplaats en vooral de opvang en school van de kinderen mij niet kon geruststellen.

Het moment dat ons dochtertje naar school ging, was voor mij heel dubbel.

Als moeder hou je toch het allerliefst je kroost bij elkaar.

Ik moest leren om haar los te laten en dat was niet gemakkelijk.

Tegelijkertijd bracht het loslaten van haar ook iets moois.

Het was een sprong in het sociale leventje, namelijk de schoolpoort, waar meerdere mama's hun kroost moesten leren loslaten.

We zaten in hetzelfde schuitje.

Het bracht me iets waar ik voor de verhuizing niet van durfde te dromen...vriendschappen!

 

Een paar weken na de geboorte van ons zoontje bleek ik ziek te zijn, we werden met de neus op de feiten gedrukt.

Een derde kinderwens was misschien onmogelijk en er volgden verschillende behandelingen.

Tijdens de nacontroles bleek dat een eventuele zwangerschap met goede en strenge opvolging toch nog een mogelijkheid was.

We volgden ons hart en onze wens mocht in vervulling gaan: ons derde kindje werd bijna 3 jaar na de geboorte van de tweede, geboren.

Ik heb me nog nooit zo compleet gevoeld. Dit heeft altijd zo moeten zijn.

 

Inmiddels hebben we ons plekje in dit andere land dus toch gevonden.

Het was wennen en zoeken en ik kan niet anders dan toegeven, dat ik soms heel erg heimwee had naar het vertrouwde.

Het heeft dan ook twee jaar geduurd voor dit huis mijn thuis werd.

Maar uiteindelijk ben ik blij dat we een sprong in het diepe genomen hebben.

En zie ik mijn gezin hier nu verder groeien en bloeien.

Een trotser mens kan er niet zijn.