Bevallingsverhaal / keizersnede

Mijn laatste bevalling was d.m.v. een keizersnede, een heel andere ervaring dan een natuurlijke bevalling, een avontuur om te delen....

 

 

 

De dag van de keizersnede mochten we ons om 06.30u melden in het ziekenhuis.
De gangen waren leeg en er was verder niemand te zien.
Na het aanmelden, mochten we doorlopen naar de verloskamer, waar ik vervolgens werd klaargemaakt voor de operatie.
Ik kreeg een operatiehesje die ik mocht aantrekken, er werden controles gedaan waaronder een korte echo, om te zien of ons kleintje zich nog steeds in stuit bevond.
Vervolgens werd er een infuus en verblijfskatheter ingebracht.
(De katheter is noodzakelijk mede omdat er een kans bestaat dat een volle blaas beschadigd kan raken tijdens de incisie.)
Ook kreeg ik een drankje tegen de misselijkheid omdat je tijdens en na de operatie absoluut niet mag braken i.v.m. de wond.
De blaassonde voelde enorm onaangenaam, ik kreeg er een korte paniekaanval door, waarna ik weer even terug in mijzelf moest keren, om tot rust te komen.
Ik sloot mijn ogen en probeerde me te focussen op mijn ademhaling en op ons kindje.
Het moment dat we in de wachtzaal kwamen voor de operatie, kreeg ik warmte dekens opgelegd omdat het in de OK heel koud is.
Eenmaal in de OK mocht ik op een smal bedje rechtop gaan zitten.
Ik kreeg hier de ruggenprik. Al snel voelde ik mijn benen warm tintelen en was het gevoel al weg.
Ik mocht gaan liggen, mijn armen werden vastgebonden en ik kreeg een zuurstofmasker op.
Tegelijkertijd werd het groene doek klaar gezet ter hoogte van mijn middenrif.
En kreeg ik een luchtwarmte pak op mijn borsten waar ons kleintje op werd gelegd meteen zodra hij geboren was.
De anesthesist controleerde of het gevoel goed weg was d.m.v. een koud en nat gaas-kompres over het lichaam te strelen.
Alles was er klaar voor.
Het operatieteam nam een momentje van rust, om vervolgens weer met allen tegelijk te starten, dit was heel bijzonder om mee te maken.

Ik was er van versteld hoe goed er gecommuniceerd werd om me heen, door artsen, anesthesist, verpleegkundigen en vroedvrouw.
Van de ingreep zelf voelde ik alleen de bewegingen.

Naast mijn hoofd stond een opvangkoker waar bloed en vruchtwater werd ingezogen.
Hier werd ik met momenten onpasselijk van en moest ik even ervan weg kijken.
Na een tijdje gewoel in mijn buik was hij daar dan ons lieve kleine mannetje, waar we zo intens naar hebben verlangd.
Tranen van geluk, enorme ontlading.
Ze namen hem kort mee voor de eerste controles, uitzuigen van vruchtwater en controleren van reflexen.
Daarna werd hij op mijn borst gelegd en werden mijn armen losgemaakt.
Eindelijk kon ik hem vasthouden!
Maar de verdoving van de ruggenprik was lichtjes doorgelopen in mijn armen, hierdoor kon ik hem moeilijk vasthouden.
De vroedvrouw besloot om hem mee te nemen naar de verloskamer, waar ze hem verder verzorgde, terwijl ik ondertussen werd gehecht.
Deze tijd leek een eeuwigheid te duren. Maar ik wist dat papa hem geen seconde alleen zou laten.
Hij mocht met hem buidelen in de verloskamer.
Ik werd na het hechten naar de uitslaapkamer gebracht, waar ik heel ongeduldig op mijn twee mannen lag te wachten.
Ik had hem maar zo kort bij me gehad, ik wilde hem vasthouden, knuffelen, kusjes geven en naar hem kijken.
Eindelijk kwam papa met hem in de uitslaapkamer en kon ik hen beiden in mijn armen nemen.
Meteen kon ik ons kleintje aanleggen, een moment om nooit te vergeten.


Ik had al zoveel over keizersneden gehoord.
Maar eigenlijk had ik me er nooit écht in verdiept zoals je dit doet wanneer je het zelf zal ondergaan.
Nooit had ik gedacht dat een keizersnede zo een grote impact op het lichaam kon hebben.
Het is een grote buik operatie, negen huidlagen werden er doorgesneden.
Spieren werden opzij getrokken. Dit herstel had ik zwaar onderschat.
Ik dacht dit wel eventjes te doen.
De wonde was een grote pijnlijke plek, die enorm warm (gloeiend) aanvoelde de eerste week tot weken.
Het dragen van een coldpack was zeer aangenaam.
De eerste 24u mocht en kon ik niet lopen, niet eten en droeg ik een verblijfskatheter.
Het 24u niet eten en drinken na de operatie werd uiteindelijk meer dan 36u niet eten, omdat ik van de avond ervoor al nuchter moest blijven. Niet eten was niet heel erg, maar de dorst was niet fijn.
Meteen na de operatie begon ik met het opbouwen van een spiegel van pijnstilling.
Ik moest leren omgaan met buikspieren die niet functioneerde en het tillen/ dragen van mijn klein mannetje was de eerste weken niet gemakkelijk. Dit in combinatie met de zorg voor onze twee oudste kindjes van zodra papa weer moest werken, was een hele opgave.
Dan nog niet gedacht over het huishouden dat gewoon door gaat en het autorijden dat niet is toegestaan.
Klaarblijkelijk al met al een totaal andere ervaring dan bij een natuurlijke bevalling, en uiteraard is het voor dat lieve kleine mannetje allemaal waard.
Ons gezinnetje is compleet..... ♥ 

 

 

 



«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.