Versie

De 28 weekjes gepasseerd, het kleine schatje nog niet gedraaid...
''Je hoeft je nog geen zorgen te maken, er kan nog alles gebeuren'' werd er gezegd.
Iedere controle was het spannend. Zou hij al gedraaid zijn??


Met 32 weken lag hij nog altijd in stuit.
Oké, nu begon ik toch wel een beetje te stressen.
''Kom op kleine man, draai maar fijn!''
Ik probeerde alle te googelen foefjes uit om hem te laten draaien.
Op handen en knieën zitten, stapeltje kussentjes onder de billen, benen omhoog, muziekje onder tegen de buik, wiggel wiggel.
Maar nee, hij had er overduidelijk geen zin in.
Intussen was mijn buik zo groot als een skippybal, maar de kleine lieverd zat nog altijd keurig met zijn hoofdje omhoog.
Ik kon het ook voelen.
Bewegen en vooral bukken ging daardoor ook niet meer heel soepeltjes.

Spannende weken:
Bij de controle van 35 weken werd het spannend, de avond ervoor was hij zo bewegelijk geweest.
Ik vroeg me af of hij misschien toch gedraaid was en het nu zijn billetjes waren wat ik voelde i.p.v. zijn hoofdje.
Maar nee, de 35weken controle bewees het tegendeel, hij zat nog altijd met zijn hoofdje omhoog, één voetje voor zijn gezichtje en het andere voetje omlaag.
Het ging nu toch wel op de bevalling aan, en er ging maar een ding door mijn hoofd, wat nu?
De opties werden besproken, en een stuit bevalling was er hier geen van.
Een versie was een mogelijkheid, maar ik was er nog wat sceptisch over.
Hij lag al weken in stuit, ik dacht dat hij er misschien vast wel een reden voor zou hebben.
Ik kreeg de geruststelling dat de kleine er gunstig vóór lag.
Hij zou maar een klein duwtje nodig hebben, en het leek erop dat er geen medische reden zou zijn van zijn stuitligging.
Waarschijnlijk had hij gewoon veel ruimte, door dat zijn zus en broer deze vóór hem al hadden gemaakt.
Een poging tot draaien was dus zeker de moeite, als ik dat zou willen.
Het zou me de nasleur van een keizersnede besparen, en dat zou niet verkeerd zijn met een peuter en kleuter in huis.
De versie werd ingepland maar ik kreeg nog een weekje de tijd om erover na te denken.
Ik kon het altijd cancelen, maar dan zou het sowieso een keizersnede worden.
Ik zette de voor en nadelen van natuurlijk bevallen of een keizersnede op een rijtje en kwam al snel tot de conclusie dat een keizersnede in een gezin met een kleuter en een peuter niet heel evident zou zijn. Dus ik gaf de versie een kans.

De versie:
Drie woorden: Het was heavy.
Bij binnenkomst kreeg ik een kleine check up, een plasje, een echo, en een half uurtje aan de CTG. En dan een infuus met een middel die ervoor zorgt dat de baarmoeder zou ontspannen.
Dit medicijn zorgde er ook voor, dat er in een rap tempo enorme hartkloppingen en opvliegers ontstonden.
Ik had een half uurtje nodig om ervan te bekomen voordat de gynaecologe kon beginnen aan de versie.
Het bed werd helemaal plat en laag gezet, kussens werden weggenomen (niet echt aangenaam voor een hoogzwangere).
De gynaecologe strooide talkpoeder op mijn buik en vertelde wat ze ging doen, en dat ze eraan ging beginnen.
Ik probeerde mijn ademhaling zo goed mogelijk onder controle te houden zodat ze kon doorgaan met de versie, maar het was een vreselijk gevoel.
Een paar seconde had ik de gedachten, waarom wou ik dit?? Het deed pijn!
Ik voelde hoe hij half gedraaid was maar ook weer terugschoot.
Ik zag hoe de gynaecologe alles gaf wat ze had om hem gedraaid te krijgen, maar na drie pogingen stopte ze, Het lukte niet.
Ik moest het nieuws even laten bezinken.
De tranen rolden over mijn wangen, het werd een keizersnede.
Ik had me er wel al een beetje op ingesteld, maar nu ging het echt gebeuren.
De gynaecologe ging meteen kijken voor een datum.
Er werd nog bloed geprikt om te controleren of er geen scheurtjes waren ontstaan in de placenta, want dat zou betekenen dat hij meteen geboren zou moeten worden.
Maar gelukkig bleek alles goed te zijn en mochten we meteen naar huis.
En ja, MET datum...............


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.